Xavier Frias Conde
Edelmiru fit unu fenōmenu de s'informātica. Faghiat cosa de ispantu cun su computer suo, comente contra-programmar sos programmas de sa televisione, cambiare sos semāforos de totu sa citade cun ritmu de salsa dominicana e organizaiat karaokes allegros medas in sas emmissoras de sa polítzia. Totu custu resessiat a lu fagher colleghende su computer suo ebbia. Issu pensaiat de ischire totu, mescamente sos perėgulos chi podiat agatare unu piseddu che a isse chi fit de ingenniu mannu. Fit capatze de pintare sa Gherra de sas Galāssias in una dischigheddu chei sos ateros o de s'imbentare una giogada a scacos chi solu su campione de su mundu l'aiat potida cumbatare. Sos cumpanjos suos fint cuntentos meda cun isse, giā bos lu podides immaginare. Lis colaiat totu sos jogos e no lis faghiat pagare nudda. Fit totu debbadas. Una die benzeit a domo sua Luisi, unu de sos amigos suos de sa scola. Li pedeit calchi programma o jogu nou, si nde teniat calicunu. - Soe proende a fagher unu dissinnu de pensiones dae s'edade de scola -li neit. Sa chistione fit de importu, mancari pensedes chi nono. Custos piseddos ja nde teniant una cussičntzia manna manna, ca nde intendiant faeddare dae su babbu e dae sa mama, e in prus in sa televisione fit una chistione manna. - A mi lu das? -li neit Luisi. - Eia Beni a domo mea a bortada de die e ti l'apo a copiare in unu dischigheddu. E ant fatu gai. Edelmiru at peroadu a s'amigu suo pro chi li esseret torradu su dischigheddu sa die pustis, ca teniat su bisuddu chi unas cantas spias chi traballiaiant pro una multinatzionale informātica li cheriant furare su programma. Luisi li neit chi isse aiat installadu su programma in sa computer suo e chi bi lu aiat torradu deretu deretu, ca isse fit una pessona de paraula. Duncas, a sa die pustis: - Su programma tuo est un'ispantu -crameit Luisi mentres lu fit torrende a s'amigu suo-. Mescamente m'at avvertidu a investire in filatelia romana antiga, ca bi tenjo unu futuru mannu mannu. Edelmiru leeit su dischigheddu e lu ponjeit in sa busciaca de sa camisseta sua. sa note matessi, Edelmiru cumintzeit a si sentire male. Sa mama annoteit chi teniat una cara strana ca fit de su colore de sa latuca. Crameit su dutore. E su dutore, a pustis de aer isperiadu su piseddu, scrameit juilande che una foca: - Mmmm... - Su duto', male meda istat? - Mmmm... Su dutore li deit unu sciropu chi teniat unu sabore ranchidu che belenu, perō su piseddu no si sentiat menzus. Sas bisitas e sos sciropos si sunt ripetidas pro tres dies, ma chena risurtados perunos. Cando sa mama preguntaiat a su dutore si sa cosa fit grae meda, custu sempre respondiat nende "mmm". Tres dies pustis, Luisi torreit a domo de s'amigu suo pro li fagher una bisitedda. - A no ischis una cosa -li neit Luisi-. Sa cara tua assimizat unu schermu de computer. Luisi teniat paga delicadesa pro custas cosas, e fit pro cussu motivu chi aiat nadu a s'ėdolu suo de su calciu chi teniat unu nasu che una pistinagra. Perō Edelmiru non mireit a comente aiat faeddadu ma a su chi aiat nadu s'amigu suo e totuinuna ponzeit aficu: - Tenjo unu virus!! Custu fit che su cumintzu de sa cantzone de su istiu o podiat esser un'atacu de machinu de su meschinu. In calchi casu, Edelmiru s'altzeit dae su letu e cumintzeit a chircare in sas cascias de sos dischigheddos suos. Chircheit fintzas a agatare su chi fit chirchende: unu dischigheddu nieddu. Si lu mandigheit che cando esseret istadu unu pabassinu addainanti de sa cara ispantada de Luisi, chi fit pensende chi cussa maladia fit mala de abberu, e chi forsis bi la podiat cundire... -O Edelminru! Ma Macu ses? -lu pregunteit. Edelmiru non neit nudda, ma luego su colore de sa cara sua, birde latuca, si mudeit in aterunu colore prus normale. Pois narjeit: - Como isto bene. - Perō ite t'est sutzesu? - Est graru como. Su dischigheddu chi tue m'as torradu teniat unu virus informāticu malinnu. Cando l'apo postu in sa busciaca mea, mi l'at cundidu. Pro custa rejone, apo mandigadu un'āteru dischigheddu chi teniat unu programma anti-virus... Luisi no creiat su chi intendiat. Possėbile fit? Forsis emmo... |