Curiosità Link Contatti
Contos de Nanni Falconi

Sa pedra
    Cando andaiamus a campagna a pee, babbu e deo, fia unu piseddu minnoreddu-minnoreddu. Fia pagu pius de una criadura. Isse aiat su vísciu de cabulare lestru, e a mie mi tocaiat de li ponner ifatu a trotigheddu che unu cateddutzu.

  Onzi tantu mi arreia a isperiare carchi cosa e pro mi pasare. Fia ispantadu dae onzi cosa chi bidia, e totu cheria ischire. Istaia semper preguntende, ifadende chie m'aiat acurtzu. Ma babbu già fit pascescile...

    Apenas fora de sa bidda, in su tirighinu ch'andaiat a sa tanca nostra, b'aiat unu códulu nieddu istriadu a biancu.

    Fit una pedra istramba. Eo mi arreia a mi l'isperiare e mi setzia a pasare, onzi borta chi passaia cue, e sigomente fit cussu su tirighinu chi bos fia nende, bi passaia onzi borta chi andaia a campagna.

    Cussa pedra aiat s'aerzu de un'ómine in posiscione de fedu. E sa cara de cuss'ómine ispantosu chi bisaia chi fit cussa pedra, la bidia cuada suta su terrinu.

    Una die, pissighende cussa fantasias mias, preguntei a babbu comente mai cussa pedra gai istramba nde fit ferta in su tirighinu. Bidia chi cue acurtzu non bi nd'aiat nemmancu un'àtera chi si l'assomizaiat.

    " Cussa pedra at un'istoria sua" mi neit babbu, " si cheres a ti la contare bisonzat chi t'acurtzies a mie e non mi fatas perder tempus, chi apo presse."

    Eo li nei chi già li ponia fatu.

    Mai l'aere preguntadu....dae sa die chi babbu mi fateit su contu de cussa pedra, comintzei a che passare pius a largu, a mi l'isperiaia de orveu, e de tzertu non mi bi setzei pius, timende chi, dae un'iscuta a s'àtera, cussu códulu si nde esseret arritzadu e si esseret postu a cabulare che un'ómine, antzis comente una fémina, ca babbu mi aiat nadu chi cussu crastu unu tempus fit istadu una fémina chi, su Signore, semper díligu, pro la castigare ca proite aiat pecadu de barrosia, la tramuneit a pedra.

    - It'est chi aiat fatu? - lu domandei.
    - Che frundeit su pane in terra. - mi rispondeit babbu.
    - Su pane in terra ? E proite che lu frundeit? Non si che frundit su pane in terra.
    - Ca fit una fémina maca e pensaiat chi su pane no fit una cosa beneita. Ma su Signore, a su tempus, los aiat avértidos sos biddaresos. Su peideru mantessi, onzi dominiga lis faghiat sa préiga minetendelos, lis naraiat:

    "Ammentade-bos chi su màndigu no est su bostru, mancari bois bos lu siedas trabagliende, isse benit semper dae su Signore e l'azis ca bos lu cheret dare."

    Ma comente ti fia nende, cussa fit una fémina maca, e aiat una modu istrambu de pensare. Issa si creiat chi su Signore già no istaiat die cun die infatu a issa isperiende ite est chi fit fatende.

    "No det aere àteru ite fagher?" si naraiat tra issa e issa, e, a bortas lu naraiat fintzas a sas cómares de su bighinadu chi s'atzantaraiant dae cuss'atrivu macu de cussa fémina. Issas súbitu si faghiant su sinnu de sa rughe, ingerzende-la, e leende-la pro una majarza.

    "Ista a bider si est beru su chi narat su peideru, chi su Signore istat sempre isperiende a nois," penseit unu bellu die.
    Che depet esser istada fora de conca in totu. "Eo che frundo su pane in terra e isse mancu si nde abizat. Chi mi fatat a pedra si no apo rejone."
    Nende-la e fatende-la. Lu fateit una die andende a sa campagna sua, ca proite non si cheriat fagher a bider dae sos biddaresos. In manera chi neunu l'aeret pótidu contare a Deus.
    Nde bogheit unu poddine dae sa tasca e che lu imboleit in terra a disfida. S'intentzione sua fit de nde lu torrare a coglire, agabbada sa proa, ca no est chi nde aeret àpidu de avassu de ite mandigare. Ma no nde apeit sorte, mischina issa. Unu lampu atraesseit sas aeras e la fateit a pedra, e dae tando est cue, pro fagher a ischire a sos chi passant, chi est menzus de no lu disfidare meda su Signore, ca paret chi no nos siat isperiende ma isse bidet totu e totu ischit, puru si chi est intro de su coro de s'ómine.

    - E no si nd'est pius arritzada?
    - Fintzas a como est istada sempre cue, gai comente l'at tramunada. Forsis cando finit su tempus, chi tota sa bida at a esser agabbada, e sas ànimas nostras ant a esser addainanti de su Signore pro s'ischírriu tra sos bonos e sos malos, l'at perdonare, ca si la isperias bene, issa at s'aerzu, mancari fata a pedra, de una chi est semper preghende. E a furia de lu pregare...

    Custu est su contu de sa fémina fata a pedra, e dae sa die eo mi l'apo pensada bene prima de che lassare falare in terra una pibinida chi siat una pibinida, ca sa bidea de bennere che una pedra e peus puru in cussa posiscione de pregadora eterna, no mi piaghiat pro nudda.